Deseto Evropsko prvenstvo u rukometu za žene održano je u Srbiji od 4. do 16. decembra 2012. godine. U finalu, odigranom u Beogradu, sastale su se Crna Gora i Norveška, aktuelni prvak Evrope.
Utakmica je otišla u produžetak. Pa u drugi. Crna Gora je pobijedila 34:31 i po prvi put u historiji postala prvak Evrope.
Da bi se razumjelo koliko je to bilo, dovoljna su dva podatka.
Prvi je da su Crna Gora time postale tek četvrta zemlja koja je ikada osvojila taj naslov, nakon Danske, Mađarske i Norveške. Riječ je o takmičenju u kojem skandinavske reprezentacije dominiraju decenijama i u kojem se rijetko pojavi novo ime na vrhu.
Drugi je da je do finala Crna Gora u polufinalu eliminisala Srbiju, domaćina prvenstva, u dvorani punoj domaćih navijača.
Norveška je te večeri bila i posljednja prepreka i stara rana. Nekoliko mjeseci ranije, na Olimpijskim igrama u Londonu, Crna Gora je došla do finala i tamo izgubila upravo od Norvežanki. Srebro s Olimpijskih igara bilo je najveći uspjeh u historiji crnogorskog kolektivnog sporta, i istovremeno poraz koji je ostao.
Beogradsko finale je bio revanš u najčistijem sportskom smislu. Ista dva tima, isti ulog, drugi ishod.
Dva produžetka u rukometnom finalu nisu česta pojava. To znači da su obje ekipe u regularnom dijelu igrale na granici izdržljivosti, da je vodstvo mijenjalo stranu i da je meč odlučen u trenutku kada su i jedne i druge igrale na rezervama. Za ekipu iz zemlje s nešto više od šest stotina hiljada stanovnika, protiv nacije koja rukomet tretira kao nacionalni sport, to je bio ishod koji se nije mogao objasniti kroz papir.
Ono što je toj generaciji prethodilo bila je klupska osnova. Ženski rukometni klub Budućnost iz Podgorice godinama je bio među najjačima u Evropi i kroz njega je prošao najveći dio reprezentativki. Ekipa koja je te večeri izašla na parket poznavala se s treninga, ne samo iz reprezentativnih okupljanja, i to se u rukometu vidi.
Godina 2012. ostala je najuspješnija u historiji crnogorskog sporta. Olimpijsko srebro u avgustu, evropsko zlato u decembru, sve to šest godina nakon obnove nezavisnosti.
Ono što je uslijedilo bilo je ono što po pravilu slijedi. Generacija je s vremenom otišla, klupska konkurencija se promijenila, a rezultati su se spustili na nivo koji je za zemlju te veličine i dalje solidan ali ne i vrhunski.
Ipak, taj naslov se ne može oduzeti ni relativizovati. U evidencijama Evropske rukometne federacije, uz Dansku, Mađarsku i Norvešku, stoji i Crna Gora.
Izvori: Evropska rukometna federacija, arhiva Evropskog prvenstva 2012, izvještaji regionalnih medija s finala u Beogradu.
